Przez wiele stuleci gospodarka Rumunii opierała się na rolnictwie. W latach trzydziestych Rumunia była jednym z głównych europejskich producentów pszenicy, kukurydzy i mięsa i była nazywana „chlebakiem Europy”. W latach 50. komunistyczny przywódca Rumunii, Gheorghe Gheorghiu Dej, zaczął rozwijać przemysł ciężki.
Od lat 70. nastąpiła zmiana w kierunku przemysłu ciężkiego, ale rolnictwo nadal ma znaczenie gospodarcze i zatrudnia około jednej trzeciej siły roboczej.
Rumunia produkuje węgiel, gaz ziemny, rudę żelaza i ropę naftową, ale większość surowców o dużym potencjale przemysłowym jest importowana. Do czołowych gałęzi przemysłu należą przemysł chemiczny (petrochemiczny, farby i lakiery), przetwórstwo metali, produkcja maszyn, sprzęt przemysłowy i transportowy, tekstylia, wytwarzane dobra konsumpcyjne, tarcica i meble.
39,2% terytorium Rumunii to grunty orne, 28% lasy, 21% pastwiska, pola siana i sady oraz 2,5% winnice. Kukurydza, pszenica, nasiona roślin oleistych, warzywa, jabłka i winogrona do produkcji wina to główne uprawy, a owce i świnie to główne zwierzęta gospodarskie. Leśnictwo i rybołówstwo są rozwijane w ramach programów długoterminowych. Od 1990 roku kolejne rządy koncentrują się na przekształceniu Rumunii w gospodarkę rynkową.
