SIEBENBURGEN: dziedzictwo saskie

„Do cytadeli! Do cytadeli! Turcy atakują!
Jadąc na oklep, strażnik saski pędził przez wioskę, krzycząc i wymachując przerażającym krwawym mieczem.
„Do cytadeli ... cytadela...”

Zaniepokojeni wieśniacy gorączkowo przyczepiali konie do wozów, a kobiety porywały dzieci; sąsiedzi pospiesznie minęli krzyk: „Turcy atakują! Osmanie!- Najeźdźcy często przybywali, ale zostali zawróceni przez saskie fortece i ich obrońców.

Sasi pochodzili z regionów Renu i Mozeli w Europie Północnej - najbardziej z niemieckiego kraju związkowego Saksonii. Przybyli do Siedmiogrodu -„ziemi między lasami” w połowie 1100 roku, zaproszeni przez władcę tej rumuńskiej ziemi. Mieszkali w tym pagórkowatym regionie przez 850 lat i nazwali swoje ziemie Siebenburgen po siedmiu miastach-twierdzach, które zbudowali, aby chronić siebie i swoje miasta. Na przestrzeni wieków Sasi i ich potomkowie nie tylko uprawiali i chronili żyzne ziemie między zalesionymi Karpatami, ale tworzyły gildie i stawały się zamożnymi kupcami. Szanowani za swoje umiejętności i talenty Sasi zyskali niespotykany wcześniej w średniowiecznej Europie stopień swobody. W swojej przybranej ojczyźnie każdy Sas mógł awansować w społeczeństwie w oparciu o zasługi.

Dziś blisko dwieście ich cytadeli stoi w Rumunii jako hołd dla ich umiejętności i odwagi. Ich fortyfikacje zwykle otaczały kościoły, wsie, schronienia chłopskie lub posterunki wojskowe. W południowej Siedmiogrodzie ich fortece rozciągają się na wieś, w odstępie zaledwie kilku minut lub co najwyżej kilku godzin.

Braszów
Największe miasto w południowej Siedmiogrodzie, , jest dobrym miejscem, aby rozpocząć Saksońskie Dziedzictwo nasze. Braszów, po niemiecku Kronstadt, chroniły grube wały obronne, a z trzech stron góry. Ze względu na swoją nie do zdobycia naturę stała się głównym centrum handlu wschód-zachód, a osoby postronne płaciły opłaty za wjazd do bram miasta.
Wielu kupców podarowało cenne orientalne dywany z XVII i XVIII wieku największemu w mieście luterańskiemu miejscu kultu: Czarny Kościół, wdzięczny za bezpieczne wyprawy handlowe na Wschód oraz za spokojne przejścia przez pobliskie Karpaty gdzie wciąż wędrują rysie, niedźwiedzie, wilki i dziki.
Dziś niektóre z tych samych dywanów wiszą w trzynawowym Czarnym Kościele. Jego nazwa jest przypisywana pożarowi, który wybuchł dawno temu, gdy niezadowoleni najeźdźcy nie byli w stanie przebić się przez mury miasta. Od tego czasu kościół i jego dach pokryty czerwoną dachówką są popiołem. XVI-wieczny Bastion Tkaczy - narożny fort na murach Braszowa - prezentuje model Braszowa w skali. duża pomoc w zrozumieniu wyjątkowego charakteru ufortyfikowanego średniowiecznego miasta.   Stare rumuńskie miasto gromadzi się pod ochronnymi murami Braszowa. W jego kompleksie muzealnym, położonym w pobliżu kościoła św. Mikołaja, zwiedzający mogą usiąść przy zużytych ławkach szkolnych, aby poznać historię bitwy.

Zamek Bran

Około 18 mil na południowy zachód od Braszowa, Zamek Bran góruje nad urwiskiem w zalesionych Karpatach. Bajkowy zamek, najważniejsza atrakcja turystyczna Rumunii, został założony w 1378 roku przez kupców saskich jako punkt poboru opłat za ochronę przełęczy Bran. Później służył jako twierdza wojskowa wspierająca pobliskie wsie. Zamek, fabularyzowany jako Zamek Drakuli, stał się letnim zaciszem rumuńskiej królowej Marii w latach dwudziestych XX wieku. Teraz zwiedzający mogą zobaczyć wiele pokoi i tajne schody kominowe. W odległości spaceru od zamku znajduje się Muzeum Wsi, w którym znajdują się stare rumuńskie domki z bali z kolorowym wyposażeniem chłopskim, a także budynkami gospodarczymi z rustykalnymi narzędziami.

Râșnov
Rozległe ruiny Twierdzy Rasnov znajdują się w odległości krótkiej przejażdżki samochodem. Ta chłopska twierdza na szczycie wzgórza poniosła piętnaście ataków tureckich. Łatwo wyobrazić sobie strażnika ścigającego się koniem po wiosce, krzyczącego i wymachującego tradycyjny zakrwawiony miecz, a wieśniacy uciekają do cytadeli.

Hărman
Niedaleko stąd nad otaczającą fosą stoi otoczona murem kościelna cytadela Harmana (Honigberg). Kiedyś w magazynach Harmana znajdowało się jedzenie, woda i inne zapasy dla okolicznych mieszkańców wsi. Cztery małe wieże na głównej wieży kościelnej wskazują, że była to siedziba lokalnego sędziego saskiego.
W sanktuarium Harmana ławki bez pleców wypełniają środkową sekcję - bez pleców dla kobiet i ich rozkloszowanych spódnic. A pod ścianami fotele z wysokim oparciem stawiały mężczyzn i starszych chłopców w pobliżu drzwi na wypadek nagłego ataku.
Pojechałem na wycieczkę po dziedzictwie saskim z nadzieją, że znajdę wioski, w których kiedyś mieszkali moi dziadkowie ze strony matki. Znaliśmy germańskie nazwy wsi - Katzendorf i Bogeschdorf - niewymienione na rumuńskich mapach. Czy moglibyśmy znaleźć wsie, a jeśli tak, to czy pozostało coś z czasów saskich?

Nasza pierwsza odpowiedź nadeszła przy bramie twierdzy Harman. Stół dozorcy posiadał mapy przedstawienie saksońskich fortec kościelnych i wiejskich z nazwami w języku niemieckim, rumuńskim i węgierskim.

Cudowne cuda, Katzendorf był niedaleko!

Mój dziadek dorastał tam i wyemigrował do Ameryki w 1903 roku, prawie sto lat temu. Wydawało się niemożliwe, abym znalazł tam dowody na jego życie.

Pojechaliśmy dalej. Nagle na skraju zakurzonej drogi pojawił się napis CATA, rumuńska nazwa KATZENDORF! Pełen nadziei widok. Następnie zobaczyliśmy niesamowity widok: trzy bociany gniazdujące na wieży kościelnej. Zatrzymaliśmy się, żeby zrobić zdjęcia. Pojawił się kolejny widok: koń ciągnący przepełniony wozem z sianem pełen ożywionych Cyganów, którzy uderzali w zabawne pozy przed kamerą.

Mój dziadek musiał widzieć podobne sceny, pomyślałem. Bociany od dawna przebywają na wieżach i kominach Europy Środkowej, a Cyganie przybyli z Indii w XIV wieku. W wiosce mój anglo i rumuńskojęzyczny przewodnik zapytaliśmy o miejscowych Sasów i wkrótce znaleźliśmy wielowiekowy kościół luterański. W pobliżu kościoła stały niszczejące mury, ale dwie białe ściany dziedzińca wciąż nosiły jasne sceny Adama i Ewy w rajskim ogrodzie i inne sceny biblijne. Jak większość wsi, każdy dom posiadał ogród warzywny, a jabłonie i śliwki zawierały pulchne owoce. Tutaj pod murem szkoły kwitła stara winorośl.

Zapukaliśmy do drzwi kościelnego dozorcy.
Odpowiedziała słodka, siwowłosa kobieta.
W moim zardzewiałym niemieckim powiedziałem jej, że mój dziadek kiedyś tu mieszkał. Podałem jego nazwisko. - George Mathiae.
Podekscytowana wskazała na drugą stronę. - Mathiae Haus. Tam jest dom jego rodziny! Byliśmy zdumieni.
Poprosiła nas, żebyśmy do niej zadzwonili Tante (ciocia), ponieważ wszyscy w wiosce to zrobili, i zaprosiła nas na spotkanie ze swoim 88-letnim mężem, który leżał chory w łóżku. Herr Mueller przypomniał sobie rodzinę Mathiae i zataił nazwiska ich potomków. Siostrzenica mojego dziadka, ostatnia Mathiae we wsi, zmarła zaledwie miesiąc temu.

Wkrótce Tante Mueller poprowadził nas przez zadławiony chwastami cmentarz i otworzył drzwi kościoła. Sanktuarium było jak sanktuarium Harmana: ławki bez pleców pośrodku dla kobiet, siedzenia dla mężczyzn wokół zewnętrznych krawędzi do walki z najeźdźcami. Ale w tym sanktuarium zauważyłem więcej. Z przodu i po lewej stronie ołtarza stała długa ławka dla chłopców; naprzeciwko niej długa ławka dla dziewcząt. Pastor w podniesionej ambonie bocznej miałby idealny widok na ławkę chłopięcą, na której siedziałby mój żywy dziadek. W pobliżu stała chrzcielnica, gdzie został ochrzczony. Zaskakujące łzy zalały mi oczy. Ledwo mogłem mówić. Tante Mueller wziął mnie za ręce.
W końcu powiedziała nam, że w dzieciństwie było tysiąc członków kościoła; obecnie we wsi mieszka tylko pięciu Sasów, a trzech wkrótce wyjedzie do Kanady. Wielu emigrowało do Niemiec i Kanady po obaleniu komunizmu. Pozostanie tylko ta siwowłosa kobieta i jej chory mąż. Rozmawialiśmy i modliliśmy się razem, a kiedy nadszedł czas wyjazdu, wymienialiśmy siostrzane pocałunki.
"Auf wiedersehen- powiedziała ze smutkiem.
"Auf wiedersehen in Himmel- odpowiedziałam. Zobaczymy się ponownie w niebie!
Rozjaśniła się, po czym stanęła u jej progu, machając jak dziewczyna, podczas gdy my wsiedliśmy do naszego samochodu i odjechaliśmy.

Przejechaliśmy przez zieloną wieś do serca Siebenburgen - Sighișoara (Schassburg) - XIII-wieczne miasto warowne. Europejski skarb, Sighisoara, jest jednym z rumuńskich Obiekty wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO
Położone nad rzeką Tarnava Mares miasto zostało zbudowane przez Sasów między XII a XVII wiekiem. Ściany Sighisoary strzeże jedenaście wież, wśród nich Wieża Krawców i Szewców„ Wieża.
Ze szczytu Wieży Zegarowej zwiedzający mogą spojrzeć w dół na czerwone dachy Starego Miasta i zobaczyć nienaruszone XVI-wieczne domy saskie okalające wąskie brukowane uliczki. Dziś kupcy i rzemieślnicy nadal zajmują się swoimi sprawami, tak jak robili to wieki temu. Urocze hotele, restauracje i zabytkowe atrakcje Sighisoara sprawiają, że jest to jedna z niewielu cytadel na świecie, w której życie nadal toczy się w jej murach.
Inne wysokie miejsca to zamknięta drewniana klatka schodowa, Schody Uczonych, która wznosi się 175 kroków do Kościoła na Wzgórzu. Kościół słynie z 500-letnich fresków, pięknych renesansowych ławek i romańskiej krypty.
Innym intrygującym kościołem w zabytkowym centrum jest Kościół Dawnego Szpitala Trędowatych, gotycka kaplica z zewnętrzną amboną dla trędowatych. Kolejny: kościół klasztorny, budowany i odbudowywany przez 800 lat. Znany jest z rzeźbionego ołtarza z okresu renesansu transylwańskiego, malowanej ambony barokowej, orientalnych dywanów i XVII-wiecznych organów. Zapoczątkowana przez braci dominikańskich, stała się luterańska podczas reformacji.
W XV wieku niesławny Vlad Palownik urodził się w jednym z bardziej okazałych domów Sighisoary; w pobliżu jego domu znajduje się Muzeum Pokoju Tortur. Kościoły przeciwstawiają się jednak jego torturującemu wizerunkowi, podobnie jak dewiza miasta: „Najsilniejszą wieżą jest imię Boga”.

Biertan
Na pobliskiej wsi inne miasto wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, XIII-wieczny Biertan, stoi wysoko na wzgórzu, otoczone murami o wysokości ponad 35 stóp. Najsłynniejszy z kościołów warownych, Biertan był siedzibą biskupów luterańskich w latach 1572-1867; ich drobne nagrobki można zobaczyć wewnątrz Wieży Biskupów. Lokalny przewodnik powiedział, że w kościele był pokój dla par, które chciały się rozwieść; byli zamknięci razem przez dwa tygodnie, aby mogli odkryć szaleństwo swoich dróg.
Jechaliśmy w kierunku Bagaciu (Bogeschdorf), wioski mojej babci, dopóki nie skończyła 17 lat.
Zakurzone drogi prowadziły przez zielone zbocza wzgórz, potem przez leniwe stado gęsi i wreszcie do jej zamurowanego kościoła. Szybko znaleźliśmy dozorcę, który otworzył nam drzwi. Jego sanktuarium było podobne do tego w kościele mojego dziadka, ale miał piękny czteropanelowy ołtarz i, w przypadku nalotów, ukryte pomieszczenie na skarby społeczności.
Wezwano najstarszego saskiego mieszkańca wioski, Herr Holmana. Miał 92 lata, był żwawy i przytomny, ale nic nie wiedział o Katharinie Bogeschdorfer, ani o żadnym z jej rodziny. Co więcej, zapisy kościelne zostały zabrane do tłumaczenia. Ale w sanktuarium mogłam sobie wyobrazić młodą Katharinę siedzącą na ławce dziewcząt między amboną a ołtarzem, wachlującą się w ciepłą letnią niedzielę. Widok jej w takim stanie był na swój sposób triumfem.

Kontynuowaliśmy na zachód do Sybin (Hermanstadt), kolejne malownicze miasto otoczone murem. Zniszczeni przez Tatarów Sasi odbudowali go o mocniejsze mury, aby odpierać przyszłe ataki. Jego Stare Miasto jest jednym z największych i najlepiej zachowanych w Rumunii.
Średniowieczne fortyfikacje obejmują mur obronny, bramy miejskie, i gildii - Draperów, Potterów, Stolarzy - a także Młynów Prochowych, Grubej Wieży oraz Bastionów Hallerów i Soldischów.
Council Tower stoi nad starym miastem, którego domy mają senne okna spoglądające ze strychów; Schody Przejście prowadzi pod ufortyfikowane łuki do dolnego miasta, jego schody znoszone przez spacerowiczów, począwszy od cesarzy i kompozytorów, a skończywszy na dzisiejszych turystach.
W Ratuszu Starego Miasta mieści się obecnie Muzeum Historii i Muzeum Brukenthala, niegdyś pałac barona Samuela von Brukenthala, Gubernator Siedmiogrodu i ulubienica cesarzowej Marii Teresy za czasów Cesarstwa Austro-Węgierskiego.
Słynny Most Kłamstw w Sybinie ma swoje własne historie. W pobliżu saskie sklepy kupieckie znajdowały się na pierwszym piętrze swoich domów, a na piętrze mieszkali. Wydaje się, że po zamknięciu sklepów kupcy zgromadzili się na moście i wymienili się opowieściami. Kłamstwa. Czas zmienił legendę; teraz mówi się, że jeśli ktoś skłamie na moście, to się zawali. Wspaniałe stare kościoły Sybinu, z których wiele jeszcze istnieje, zostały dla nich stworzone.
Kościół Ewangelicki Mariacki, XIV w., znany jest z cennych murali i nagrobków. Barokowy kościół rzymskokatolicki, XVIII w., za wybitny fresk „Matka Boska i Święte Dzieciątko”. Gotycki kościół Urszulanek, XV w., ze względu na jego elementy barokowe. Krzyża, XV w., na cenne gotyckie rzeźby. Kościół prawosławny, zapoczątkowany na początku XX wieku, przypomina Haghia Sofia w Stambule.
W hotelu Sibiu Romans 'Emperor gościł cesarza Józefa II, a także kompozytorów Franza Liszta i Johannesa Brahmsa. Sybin jest nadal miastem, które przyciąga turystów dzięki starym placom i spacerowym ulicom oraz niezwykłej saskiej historii.

Nasz ostatni przystanek to Cluj-Napoca (Klausenburg), trzy godziny jazdy od Sibiu, naszej najdłuższej wycieczki po Saksonii. Miasto Kluż jest obecnie znane głównie ze swojej historii i uniwersytetu. Sasi przybyli tu w 1183 roku i po najeździe tatarskim w 1241 roku zastąpili średniowieczne mury ziemne kamieniem. Lokalizacja nie była jednak łatwa do obrony, a Sasi przebywali w niej stosunkowo krótko - nie 850 lat. Przez wieki najeźdźcy niszczyli miasteczka forteczne, kościoły i posterunki wojskowe, ale nigdy nie podbijali ich całkowicie.
Dziś większość Sasów odeszła, ale przy ich cytadelach wciąż można sobie wyobrazić jeźdźca galopującego do wioski, wymachując przerażającym krwawym mieczem i krzycząc,   - Do cytadeli! Do cytadeli! Wróg atakuje!"

Więcej informacji na temat Siedmiogrodzcy Sasi.