Wyjątkowe potrawy w Rumunii
Przyznano oznaczenie geograficzne w celu ochrony pochodzenia i zachowania autentyczności.

Wyjątkowe rumuńskie potrawy

Unia Europejska chroni 19 rumuńskich produktów spożywczych i napojów, cieszą się uznaniem ze względu na swój niepowtarzalny smak i cechy. Żywność ta została wyprodukowana w określonych obszarach geograficznych Rumunii, wykorzystanie uznanego know-how i tradycji lokalnych producentów i składników z regionu.
Aby pomóc zachować dziedzictwo kulturowe i autentyczność produktu, unii Europejskiej przyznano Chronione Oznaczenie Geograficzne (ChOG) lub etykietę gwarantowanej tradycyjnej specjalności (GTS) dla następujących rumuńskich produktów spożywczych:

...

Produkty mięsne:

Ryby:

Ser:

Chleb i ciasto:

Lekko wydłużone okrągłe bochenki Pecica pieczywo wyrabiane jest ze sfermentowanego ciasta, w miejscowości Pecica, w zachodniej Rumunii. Konsystencja jest chrupiąca i ciągnąca się, a okruchy są żółtawo-białe, dobrze napowietrzone, trochę elastyczne z jednolitymi kieszeniami powietrznymi. Smak jest słodko-słony, słodki z węglowodanów w glutenie - słony ze względu na dodaną sól.

Konserwy owocowe/ sok:

Napoje:

Oznaczenia geograficzne ustanowione aktem UE jako certyfikaty łączące określone produkty spożywcze do miejsca pochodzenia i tradycyjnych metod produkcji.

Inne smaczne, wyjątkowe potrawy - znalezione lub pochodzące z Rumunii - obejmują:

Ser dojrzewający w korze jodłowej
Mleko krowie i owcze leżakujące w korze jodły
(Brânză de burduf in coajă de brad)
Ser i kora drzewa nie wydają się naturalnie pasować. Ale ta specjalność południowo-wschodniej Siedmiogrodu, szczególnie w miastach i wsiach, które obejmują Moeciu i Fundata, może sięgać nawet XIV wieku.
Hodowcy bydła mlecznego potrzebowali sposobu na przechowywanie nadwyżek sera, a lokalne wiecznie zielone lasy stanowiły idealny pojazd. Przecież kora drzewna zapewnia wspaniałą ochronę drzewom. Zdejmij korę z jodły, owiń ją wokół sera i presto: produkt mleczny pozostaje wilgotny i zachowany przed żywiołami.
Czytaj dalej o serze dojrzewającym w korze jodły trzeciej.

Pochodzenie Pastrami
Mała Rumunia na dolnym Manhattanie była dzielnicą w sąsiedztwie, wtuloną w skrępowane bloki przy East Houston Street, Allen Street, Grand Street i Bowery. Kiedy urodzony w Rumunii pisarz Marcus Ravage przybył do Nowego Jorku w 1900 roku, odkrył, że okolica kwitnie; restauracje otworzyły się wszędzie, wspomina we wspomnieniach, a pierwsze rumuńskie delikatesy wyświetlały „gęsiąpastrama oraz beczki dojrzałych oliwek i beczki solonych liści winorośli”.
"Gęś-pastrama” był punktem wyjścia dla amerykańskich pastrami.
Żydowscy imigranci, którzy osiedlili się w Małej Rumunii, przynieśli ze sobą tradycyjną technikę konserwacji gęsi soląc, przyprawiając i paląc mięso. W Ameryce wołowina była jednak tańsza i szerzej dostępna niż gęś. więc pastrama zrobiono zamiast tego z mostka wołowego. (Inne źródła, w tym SeriousEats, sugerują, że Rumuni robili „pastirmę” z różnych rodzajów mięsa w starym kraju, głównie wołowiny. Czasopisma branżowe z lat 50. XIX wieku wskazują, że Rumunia eksportowała „pastroma lub pastirma” z Brăili, jeden z głównych portów na Dunaju, do połowy XIX wieku, jeśli nie wcześniej. Edward T. Blakely w swoim Słowniku informacji handlowej z 1878 roku opisał preparat jako "wołowe, owcze lub kozie mięso solone, z czosnkiem i przyprawami i suszone na słońcu na zimowe jedzenie.")
Później nazwa stała się pastrami — być może dlatego, że rymowała się z „salami” i była sprzedawana w tych samych delikatesach. Do czasu rozproszenia się Małej Rumunii w latach 40., nowojorczycy ze wszystkich grup etnicznych twierdzili, że fachowo pokrojone pastrami są ich prawowitym dziedzictwem.   (Iconic Foods, Lunch Hour NYC - New York Public Library)

Transylwańskie smakołyki: jedna słodka „butla”
Długa lina słodkiego ciasta drożdżowego jest szczelnie owinięta spiralą wokół drewnianego cylindra i posypana cukrem.
Następnie jest pieczony, powoli obracając się, na obrotowym rożnie nad otwartym płomieniem. Starannie odcięty od swojego drewnianego pleśń po upieczeniu, każde ciasto kominowe to dziwacznie wyglądający, miękki chleb z uzależniająco chrupiącą karmelizowaną skórką cukrową i przewiewnym otwarty przepływ. Ciasto kominowe (ang.kurtoskalacs) była tylko prowincjonalną ucztą aż do upadku komunizmu, kiedy przedsiębiorcy zaczęli otwierać sklepy miejskie w Rumunii i innych częściach Europy.
Te „rurkowate” smakołyki, które wyglądają jak gigantyczne puste cannoli, są „staromodne” (w proszku cukrowym), a także w kilku odmianach: cynamon, kruszone orzechy włoskie, wiórki czekoladowe. Najlepiej jeść, świeżo, odłamując kawałki.
Artykuły medialne o placku kominowym:   Saveur.com oraz Aplikacja NYTimes.com

...